Canyonlands in Utah: tussen hemel en afgrond

Scroll naar beneden

Een autotocht langs versteende landschappen: de erosie van de geschiedenis, de grilligheid der natuur, de schoonheid van canyonland. Een reis door het verleden, puur offroad te genieten...

  • Gerrit Op de Beeck
    Tekst & foto'sGerrit Op de Beeck

Met de 4x4 slingeren door de Amerikaanse canyons is een indrukwekkende 'scenic drive'. Het westen van de Verenigde Staten valt een zekere pocherij te verwijten. “Zie ons hier eens liggen”, lijken de nationale parken te willen zeggen. Maar met recht en reden. De geologische wereldwonderen in de Amerikaanse staten Utah, Colorado en Arizona zijn zowel overrompelend en uitdagend als ondoorgrondelijk. Een poging tot kennismaking.

Koffie met John Wayne

Vroeg begonnen is half gewonnen. We zitten koffie te drinken op het terras van de Red Cliffs Lodge terwijl de koude lucht langzaam blauw wordt en in de diepte de zon haar intrede doet. Deze houten Wild West-lodge, met prachtige zwart-wit filmfoto’s van John Wayne aan de muren, is een zeer gegeerd hotel in de regio en omdat ze ruimte zat hebben, een ideaal adres voor Land Rover om hier met haar Experience-programma neer te strijken. “Off we go”, roept de charismatische Lead Instructor Bob Burns naar de twaalfkoppige bende, waaronder drie vrouwen. Ze komen van overal. Uit Brazilië, Chili, Nederland en de helft uit de States. En ze hebben één ding gemeen: hun liefde voor stijlvol offroad rijden. Wanneer we de lodge uitscheuren, lijkt het wel een konvooi van de Secret Service. Zeven nu nog blinkende Discovery’s, vier in Namib Orange en de rest in Silicon Silver, zetten koers naar de Seven Miles Rim Trail, onze eerste ervaring met canyons op een manier waarvan de gemiddelde reiziger verstoken blijft. Elk duo heeft een instructeur aan boord die uitstapt wanneer het spannend wordt en je via duidelijk afgesproken gebaren door de obstakels loodst. Waarom we over deze amper elf kilometer meer dan vijf uur zullen doen? Dat wordt ons al snel duidelijk wanneer het decor ruig wordt en we de terreinwagens overschakelen in ‘Low’. Wow. “We grijpen niet in”, legt teamleader Bob uit. “Geen gegraaf, we laten het landschap intact, hoop en al zullen we een te scherpe steen verleggen. Desnoods rijden we uren rond... Maar dat zal niet nodig zijn.” De instructeur legt de respectievelijke chauffeurs uit hoe het moet. Je krikt de wagen met de ingebouwde luchtvering op, stelt de juiste elektronisch gestuurde ‘Terrain Response’-stand in, en je benadert de hindernis zoals een olifant zou doen: poot per poot, wiel per wiel dus. Voilà. We zijn er niet gerust in, maar nemen de uitdaging aan. “Stay cool and gentle all the time”, roept Bob ons nog na. “The machine does it all by itself.” Het gemak waarmee onze Discovery de 28 graden scherpe helling neemt, is zonder meer indrukwekkend. We hoeven eigenlijk alleen met het gaspedaal te doseren en naar de blauwe lucht te turen. Dit is puur genot, én bewondering voor de triomf van de mechaniek.

Een lesje in nederigheid

Dag twee, en de moeilijkheidsgraad wordt opgedreven. Vandaag is de Poisons Spider-lus aan de beurt. De Britse instructeur Ian is vervangen door Amerikaan Jim, onze oranjekleurige diesel door een grijsgroene benzine-versie. Het scenario is echter onveranderd. Rijden over unieke wegen, foto’s maken, stoppen voor koffie en koekjes, ‘s middags een goede picknicklunchplek zoeken, maar vooral genieten om met deze waanzinnige terreinwagens in godvergeten hoeken te kunnen geraken en zo een prachtig stukje Amerika te kunnen ontdekken, alsof we drones zijn. In de late namiddag zakken we terug af naar Moab, kiezen dan Route 128 tot de lodge, genieten van een steak rond het kampvuur en leggen daarna ons hoofd te rusten in de XL chalets. “Zorg dat jullie uitgerust zijn, want morgen komt de hoofdschotel”, knipoogde Bob nog. Bij de start van dag drie weten we waarom. Hell’s Revenge is de bijnaam van dit parcours. “En toen schiep god deze weg”, zegt instructeur van de dag Mike. Vandaag zal iedereen die we onderweg tegenkomen ons met verbaasde ogen nastaren. Zij met hun uitgebouwde, flashy opgekrikte en van monsterbanden voorziene Jeeps, wij met terreinwagens die zo uit de showroom komen en uitgerust zijn met standaardbanden. “These cars are marvellous”, roept een side by side 4x4 chauffeur ons toe. “Amazing, man!” Zijn ogen rollen uit hun kassen, voor hem is het onbegrijpelijk. Onze snelheid ligt dan misschien wel wat lager, we doen het smooth and gentle, zoals de instructeurs het ons drie dagen lang toeriepen. En zoals het een Britse wagen past.

Take me home, country roads

We beginnen aan het tweede deel van de tocht. Waar we de voorbije dagen genoten van het unieke rijgenot en de letterlijk grensverleggende techniek van het voertuig, gaan we nu voor de afstand en de variatie. We hebben de Discovery met pijn in het hart achtergelaten op de parking van de lodge en bollen nu in een Amerikaanse SUV. Het verschil is groot. Was onze in wit leder gedecoreerde Land Rover V6 een salon, en puur rijden, dan verplaatsen we ons nu op het eerste gevoel met een veredelde bestelwagen, een juffertjesmobiel, een stadswagen. Verwennerij went snel.

Canyonlands, ten zuiden van Highway 191, was een opwarmertje gisteren. Het eerste National Park van de reis. Dit weidse rotsgebied, ooit een schuilplaats voor bandieten, is verdeeld in drie regio’s die je - typisch Amerikaans - alleen per wagen kunt doorkruisen. Musts zijn Island in the Sky en Dead Horse Point. De zonsopgang die onze start vandaag escorteert, is schitterend. De bergen kleuren van dieprood tot oranje en de snel opkomende zon werpt immense lichtvlekken en harde schaduwlijnen. We zetten koers naar het Arches National Park, bijgenaamd het Jurassic Park van Utah. Zeer waarschijnlijk laat geen enkele reeks auto-viewpoint-stops zulke blijvende indrukken na als dit, soms wat vergeten, natuurgebied. Blikvangers zijn de fragiele zandsteenbogen en rots-naaldogen die in Arches bij elkaar staan. Net als bij de Natural Bridges waren het ook hier het water en de grote temperatuurverschillen die de zandsteensculpturen in dit park vormden. Balanced Rock, een grote rotsklomp die gracieus op een stenen sokkel balanceert, de dieprode Double-O Arch en de Landscape Arch (symbool van de Olympische winterspelen in Salt Lake City) zijn de verplichte nummers en wie zijn wij om die te negeren? ‘s Namiddags verlaten we de Moab-regio en kiezen we voor route 90 tot Ridgway. Niet de Amerikaanse seriemoordenaar die ook wel bekendstaat als de Green River Killer, maar een dorpje net over de grens in Colorado dat fungeerde in talrijke films waaronder John Waynes (de man blijft ons achtervolgen) western ‘True Grit’, en anderen zoals ‘How the West Was Won’ en ‘Tribute to a Bad Man’. Het dorp van een paar straten groot ademt inderdaad de ideale westernfantasie: ‘eerst schieten, dan vragen stellen’. In de late namiddag gaat het dan in een loodrechte lijn door wat het Zwitserland van de VS genoemd wordt tot Durango, waar ‘s avonds in de hotelbar zes verschillende tv’s hun sportprogramma’s spuien en als grote aanrader steak ‘with a lot’ op het menu staat.

The American Dream

Silver Bean in Cortez is zowel een attractie als een huis van vertrouwen. In een originele Airstream-caravan uit 1969 serveren Kathy en haar vriendin Burry elke dag van half zeven in de ochtend tot ’s middags de betere latte’s en cappuccino’s. Voor wie geen tijd heeft om even plaats te nemen op het kitscherige terras, dient het achterruitje als drive-in. Via de bloedmooie Route 163 bereiken we Monument Valley. Dit kleine park herbergt de bekendste postkaarten van de VS. Ook deze buurt diende als podiumdecoratie voor talrijke westerns en duikt ook nu nog regelmatig op in langspeelfilms. Het goede nieuws is dat we hier een ‘selfguided tour’ met de wagen mogen ondernemen, een uitgestippeld parcours dwars langs, onder en tussen de mooiste panorama’s van het park, want dit is Kodak-zone! De valley drive, zoals het heet, is amper 27 kilometer lang maar duurt al snel twee uur. Het enige minpunt onderweg zijn de talrijke winkelkraampjes van de Navajo’s die hun spulletjes aan de man proberen te brengen. Dat maakt het een beetje goedkoop, want de vergezichten zijn ronduit spectaculair. In de goudgele namiddagzon zetten we via Route 98 koers naar Page waar we, alvorens intrek te nemen in het hotel, een bezoek gereserveerd hebben aan de Antelope Canyon.  Dit ondergronds spektakel is een van de talrijke zogenaamde ‘sleufcanyons’ en staat steevast in de top 5 van de meest gefotografeerde natuurwonderen ter wereld. Er zijn drie zones en wij opteerden voor de kleinste, eentje waar je 400 meter kunt doorwandelen, na afgedaald te zijn tot vier meter onder de grond. Het wordt een hachelijke tocht door smalle gleuven, kloven, spleten en door lagen stof. Ook de talrijke huisdieren, vooral colonnes rupsen, zijn niet te ontlopen. Maar de ervaring is subliem, wat het extreem dure inkomgeld van zestig dollar verzacht. Ook hier hebben de Navajo-indianen de touwtjes in handen en is snel rijk worden blijkbaar de bedoeling. Twaalf jaar geleden werd voor deze korte wandeling namelijk tien dollar gevraagd. 

Temperatuurwissel inbegrepen

Page baadt in kilte. Het is zeven uur ‘s ochtends en de thermometer hangt op drie graden Celsius. “Het zal 26 graden worden vandaag”, zegt het baliemeisje in het prima Marriott Courtyard hotel, opgetrokken in Tex-Mex Adobe-stijl. “In deze tijd van het jaar koelt het ‘s nachts enorm af.” Na een bezoekje aan de Glen Canyon Dam, gebouwd in 1963, en het Lake Powell (gekend van de woonboten) zetten we koers in westelijke richting. Uitzonderlijk, want in principe neemt zowat iedereen hier route 89 naar het zuiden. Nee, wij gaan niet naar de Grand Canyon, wegens al gezien en te hoge verwachtingen. Eerlijk, we waren er enkele jaren geleden niet zo heel sterk van onder de indruk, ondanks alle jubelkreten over die legendarische kloof. Was het omdat we net voorheen de Fish River Canyon (ook wel Visriviercanyon genoemd) in Namibië bezocht hadden? De op een na langste canyon ter wereld, na de Grand Canyon: circa 160 km lang, tot 27 km breed en tot 550 meter diep? Of waren het de toen net opgedoken artikels over de Grand Canyon Skywalk, een glazen constructie boven de kloof, een wandelweg in hoefijzervorm van 50 meter lang? Maar wat bleek: gebouwd in een indianenreservaat, en via een lease voor 99 jaar verpatst aan een Chinese Amerikaan die de belofte kreeg ook een casino te mogen bouwen. Tja, net iets te veel Disneyland denken we, dus opteren we voor Bryce Canyon in het noordwesten. Ten slotte: Hugo Claus gaf ooit in een interview te kennen dat wanneer medetoeristen over elkaar heen struikelden van ongeduld en enthousiasme om de Grand Canyon eindelijk met eigen ogen te kunnen aanschouwen, hij op de bus bleef zitten lezen en zelfs geen luie blik uit het raam wierp. Uit deze waargebeurde parabel trekken we niet het besluit dat lezen meer dan belangrijk is, maar wel dat hoge verwachtingen niet altijd ingelost worden wegens vaak overroepen. Nee, dan lijken we de juiste beslissing genomen te hebben wanneer we het minder platgelopen Bryce Canyon National Park doorkruisen, een geologische droomwereld van kleurrijke, onwereldse rotspieken. De dertien uitkijkpunten langs de doodlopende route mogen dan namen dragen waar de romantiek vanaf druipt, zoals Sunrise Point, Sunset Point en Inspiration Point, de vlag dekt zeker de lading…

Rijden in een reclamefilm

Route 12 - een slingerweg met wow-allures, dikwijls gebruikt door autoconstructeurs als decor voor hun commercials - brengt ons via Boulder tot het Capitol Reef Resort, ingeplant tegen de gelijknamige bergketen. Onder een briljante sterrenhemel wandelen we ’s avonds tot het tegenoverliggende Rim Rock-restaurant waar de serveersters de pensioenleeftijd reeds lang overschreden hebben, maar de ribbetjes van de beste kwaliteit zijn. Tijdens het smakelijke etentje bemerken we: op ons bord ligt alles, voor ons ligt het grote niets.

Praktisch 

Een Land Rover Experience als uitvalsbasis van de reis

Land Rover Experience & Adventure Travel kan beschouwd worden als de praktijkafdeling van Land Rover: ervaren instructeurs staan in voor training en allerhande activiteiten voor zowel particulieren als professionelen. Er zijn tientallen Land Rover Experience-centra wereldwijd (ook in België), aangevuld met meerdaagse tochten en programma’s: van Utah over Namibië tot de Ice Academy in Zweden. Samen bieden ze een brede variëteit aan terreinen en omgevingen, waar vooral ‘verantwoord rijgedrag’ centraal staat. Zo zullen de instructeurs je steeds op het hart drukken zo traag als mogelijk te rijden, en zo snel als nodig is (As fast as necessary, as slowly as possible). Een zachte rijstijl laat immers minder sporen na in het terrein en beperkt de erosie. Respect voor de omgeving en haar bewoners is een cruciaal aspect van de Land Rover-terreincode, net zoals het nagaan van de routes die voor jou en je voertuig toegankelijk zijn.

Alle Info: www.landrover.be en www.landroverexperience.be

Het zou zonde zijn om deze unieke Land Rover-ervaring niet te combineren met een pre- of post-uitbreiding van je reis. Ten slotte vlieg je niet voor drie dagen naar het andere eind van de wereld, jetlag inbegrepen.

Weetjes

Hotels in overvloed onderweg, maar op voorhand reserveren is allesbehalve een slecht idee. Hou er rekening mee dat je in alle parken toegangsgeld dient te betalen, en die rekening loopt aardig op.  Benzine is goedkoper dan in België en het gebruik van de kredietkaart is alomtegenwoordig. Onze zomerperiode is ook ginds de beste reisperiode, maar het hoogseizoen is druk. Vanwege de hoogte en het dikwijls gure weer zijn de wintermaanden af te raden. De lente en herfst hebben verrassend frisse nachten voor je in petto.

Deze reis werd gerealiseerd in samenwerking met Best of Travel, dat het tweede deel van de tocht uitstippelde. Meer info via www.bestoftravel.be en info@bestoftravel.be.

Grand Junction is een handige maar kleine invlieghaven, met beperkt vluchtaanbod. Het aanbod naar het noordelijker gelegen Salt Lake City is groter, maar vergt meer autotransfers. Als eindstation kan je voor het wulpse Las Vegas opteren en er bijvoorbeeld nog Death Valley bijnemen.

Ontdek deze en vele andere bestemmingen op het reisevent van Best of Travel op 6 oktober in Kortrijk. Registreer je vandaag nog. 

Volg ons op Instagram

Volg @goodbyemag voor leuke tips en bloedmooie vakantie hotspots!

volg ons

Abonneer voordelig!

  • 4 magazines
  • GRATIS levering

abonneer

Deze website maakt gebruik van verschillende type cookies. Hier vind je meer informatie. Akkoord