Open/Sluit het zoekformulier
Huahine, een naam zo mooi als het eiland, ligt vergeten in de eeuwige stilte van de Oceaan. Een paradijs op een uur vliegen van Tahiti.
Elke dag, als de avond nacht wordt, voltrekt zich op het kleine, schaduwrijke terras van de rietdaken hut een magisch wonder. De Polynesische goden hebben Huahine zo geplaatst dat de zon het bij valavond oker kleurt. Tegelijk pakken donkere wolken zich samen boven de hoogste heuvels, zodat zich een volmaakt clair-obscur vormt. Vermeer in de tropen. Ook de oceaan lijkt zich neer te leggen bij zoveel fraais. Het water kabbelt schier rimpelloos, het maakt kleine, zuigende geluidjes als het zich op het nu bijna onzichtbare strand werpt. Een kano glijdt onweerstaanbaar traag voorbij, als poetry in motion.
Huahine is zelf ook weerbarstig mooi, merk ik ’s anderdaags nadat we van het zuidereiland Huahine-Iti naar het noordereiland Huahine-Nui zijn gereden. We nemen de kustweg richting Fare, ook al omdat dat de enige optie is. In de heuvels zijn geen wegen, enkel greppels en inderhaast opgetrokken hutjes. "Huahine is nu zoals Bora Bora twintig jaar geleden", zegt de mevrouw van het Relais Mahana. Ik kan er me moeilijk iets bij voorstellen. Nauwelijks hotels, verlaten stranden, overjaarse hippies die kraaltjes aan elkaar rijgen of bij wie je een massage kunt boeken. Dan is Bora Bora met al die luxekamers op paaltjes inderdaad de betere honeymoon. Hoewel, Marc en Ester uit Catalonië spreken me tegen. "Veel authentieker, even mooi, een stuk goedkoper en absoluut romantischer". Ze nippen van een gekoeld glas Hinanobier. Armen verstrengelen als tentakels, een kus. Zuchten bij zoveel moois.
In koortsige dromen durft ze nog wel eens opspelen, de televisiereclame waarin een topless juffrouw in een waterval vol schuim baadt. Ik heb in vroege en wilde tienerjaren jarenlang gedacht dat alle Polynesische juffrouwen zich zo plachten te wassen, waarna zij een krans met rode en witte tiarés om de hals drapeerden, de sterbladigen op twee strategische plaatsen. In mijn beeldvorming over Tahiti pasten geen bovenstukjes.
De filmprogrammering aan boord van Air Tahiti Nui, onderweg van Parijs naar het eindeloos verre Tahiti, doet ook geen enkele moeite om het beeld te ontkrachten. Honderdtweeëndertig minuten lang dein ik weg op de baren van The Bounty, smacht mee met Mel Gibson, word razend op de koppige Anthony Hopkins en kijk diep in de lavazwarte ogen van de zestienjarige Tevaite Vernette, die het in de film ook twee uur lang zonder bovenstukje moet stellen. "Vijfenveertig is ze nu", glimlacht de flight attendant als hij een kopje thee komt brengen. "En ze woont nog steeds op Tahiti. Ik heb me laten vertellen dat ze zeer teruggetrokken leeft en niks meer wil horen over de film. Weet u, er is een zeer sterke Polynesische identiteit in Tahiti, hoewel u vaak het gevoel zult hebben dat u zich in een Frans departement bevindt. Veel mensen, bezoekers en inwoners, vinden het niet altijd eenvoudig om daar gepast mee om te gaan".
Het is donker als het viermotorige vliegtuig landt op de internationale luchthaven Faaa – met drie a’s, jawel. Een hele dag lang leverde het in zijn vlucht westwaarts strijd tegen de duisternis, in achtervolging vanuit het oosten, opdoemend vanuit het westen. Als we uiteindelijk voet aan grond zetten, rond tien uur ’s avonds, is het alweer een geheel nieuwe dag in vertrekpunt Parijs, die zijn koosnaam lichtstad bijgevolg alle eer aandoet. Ik heb die eerste nacht last om de slaap te vatten. De palmbomen komen tot leven en het zeewater klokt mijn kamer binnen. Fletcher en de bovenstukloze Tevaite kussen innig op een bed vol kralen, tot de wekker in mijn telefoon ook hen wakker schudt.
Huahine ligt dus nog een uur meer westwaarts. Het heeft geen boulangerie, bar tabac, petit café, geen Rue du Maréchal Foch of een monument ter ere van Général de Gaulle. Het is Polynesisch tot in de diepste poriën, al vind je er op elke menukaart gratin dauphinois met groene boontjes. Tahiti en bij uitbreiding geheel Frans-Polynesië, is geen departement d’outre-mer, zo wordt gesteld, maar een territoire d’outre-mer. In de hoofden van de mensen maakt dat een heel verschil: geen Europese Unie hier en dus betaal je met fraai uitgegeven Francs Polynesiens, een beetje naar het beeld geschapen van de oude Franse frank. In de praktijk heeft Tahiti Frankrijk nodig. Economisch, cultureel, af en toe ook op politiek vlak.
Het zal de inwoners van Huahine worst wezen. Ze zijn met 6.500, vooral vissers en landbouwers, wat voor dagelijkse aanvoer van kreeft, watermeloen, vanille, bananen en zoete aardappelen zorgt. Huahine wordt ‘vrouweneiland’ genoemd en dat heeft naar verluidt niet alleen te maken met het feit dat het vroeger bestuurd werd door koninginnen. Ook de vorm van het eiland draagt bij aan de legende. Huahine betekent gewoon ‘vrouwelijk orgaan’ in het Polynesisch. Verder hoeven we daar, zo stellen we ons voor, geen tekeningetje bij te maken.
Veel van de jongedames tooien zich met halssnoeren vol zwarte parels. Wat een tattoo is voor de jongens, is zo’n ketting voor de meisjes. Zwarte parels zijn big business in Huahine. De pinctada margaritifera cumingii, zoals de pareloester wordt genoemd, scheidt een natuurlijk pigment af die de parel haar karakteristieke kleur geeft. We varen met de boot van Huahine Nautique naar een ‘fare’, een hut in het midden van de lagune, waar oesters worden gekweekt. Het is een arbeidsintensieve klus. De jonge oester wordt gekweekt en minitieus geënt. Er wordt een kern ingeplant in de parelruimte van het schelpdier. Als alles goed gaat, vertelt een enthousiaste medewerkster op het houten staketsel, wordt de ent een parelzak. De oester zal daarna laagjes parelmoer afscheiden om de kern te bedekken en zo uiteindelijk een parel produceren. Het gemiddelde slaagpercentage ligt op 30 %. En dan ben je al anderhalf jaar aan de slag met je oester. De schoonheid van een parel hangt af van zijn vorm, de glans, de kleur en oriëntering. Frans-Polynesië onderscheidt vijf verschillende categorieën, van ‘perfect’ tot A, B, C en D. Vijf procent krijgt een A-classificatie. Elke parel moet een parelmoerlaag van minstens 0,8 mm hebben om verkocht te kunnen worden als een authentieke Tahiti cultuurparel. Geen wonder dat zo’n halssnoer een fortuin waard is.
We glijden zachtjes de lagune met haar tinten van jade en lapis lazuli uit. De kristalheldere schoonheid van het water is onvoorstelbaar. Je hebt het gevoel dat de catamaran niet vaart, maar zweeft op een ijle lucht vol bergkristallen. Soms komt een pijlstaartrog voorbij, anders zijn het weer veelkleurige tjirpende parkieten die van mast tot mast hoppen. In de namiddag worden de haaien gevoederd, een gebeurtenis die aan boord voor veel jolijt en gekir zorgt. De dieren zijn gelukkig netjes en welopgevoed en komen uit de hand eten zoals hen al jaren wordt aangeleerd. Meer vissen in het centrum van het eiland, waar grote blauwogige murenen in het stromende water van een brug over een riviertje zwemmen. We vinden het vreemde, prehistorische beesten met ogen die elektriciteit lijken te spuwen. De lokale bevolking beschouwt ze als heilig.
De religieuze, vaak eeuwenoude Polynesische cultuur wis je niet zomaar uit, ook niet in Huahine. Verschillende restauratiegolven hebben er de voorbije decennia voor gezorgd dat heilige gebouwen weer in ere konden worden hersteld. Opu Nui baat nu bijvoorbeeld de fare pote’e uit, een structuur uit stro en hout. Je vindt er een klein museum, met artefacten, foto’s, uitleg over het leven van de eilanden en de traditionele architectuur. Archeologische sites worden nu druk bezocht, omdat er begrip is, en inzicht. Omdat mensen de bijzondere Polynesische cultuur, die zich uitstrekt van Hawaii in het noorden tot het Paaseiland in het Zuid-Oosten, nu beter willen leren kennen. Met of zonder bovenstukjes.
We namen de Air Tahiti Nui-vlucht van Parijs Charles de Gaulle via Los Angeles naar Papeete, de hoofdstad van Tahiti. Van daaruit vlogen we met Air Tahiti naar Huahine. Reken op tarieven vanaf € 1.800 heen/terug in economy class. Meer info op www.airtahitinui.com en www.airtahiti.com.
Goodbye verbleef in het driesterrenhotel Relais Mahana, in de zuidpunt van het zuidereiland. Comfortabele strandbungalows met onvergetelijke zonsondergang. Meer info via www.relaismahana.com.
Beste reisperiode : de zomer is relatief gunstig. Het koelt ‘s avonds af en er is weinig kans op regen. Temperaturen schommelen tussen 20 en 30°C.
Meer info via de officiële website van de dienst voor toerisme : www.tahiti-tourisme.com
