Web Analytics

Interview: Lieven Verstraete vertelt over zijn reisdromen

Scroll naar beneden

Zijn reizen maakt Ter Zake-anker Lieven Verstraete het liefst niet te ingewikkeld. De beleving wordt er daardoor niet minder om. Integendeel, het wakkert die paar gekoesterde halve dromen alleen maar aan.

  • TekstRaoul De Groote

In Li O Lait, het koffiehuis dat zijn vrouw in de Dweersstraat in Brugge uitbaat, krijgen ze de hele wereld over de vloer, zegt Ter Zake-anker Lieven Verstraete. “Hoewel we een stukje buiten het toeristisch hart van de stad liggen, weten veel toeristen het te vinden. Het is eigenlijk een beetje onze reis geworden (grijnst).”

Zelf op reis gaan is er de laatste tijd wat bij ingeschoten, maar citytrips doet hij wel nog. “En dan houden we dit koffiehuis eigenlijk altijd in het achterhoofd. Hoe doen ze het in andere steden? We proberen altijd ideeën mee te brengen van de plek die we bezoeken. Het hele idee voor dit koffiehuis is ook ontstaan op reis, in Krakau, in Polen. Vier jaar geleden hebben we daar ontdekt dat de hele stad vol stond met nieuwe koffiebars in oude gebouwen die niet helemáál opgelapt waren om de authenticiteit wat te bewaren. Daar is het idee gerijpt om met deze zaak te beginnen. Zoiets was toen nog onbekend in Brugge. Een aantal van de producten die we verkopen, hebben we ook opgepikt op reis. De broer van Li (zijn vrouw, nvdr) woont in Roemenië. Daar zagen we dat heel veel zaken zelfgemaakte limonades verkopen. Dus dat verkopen we nu ook, net als bagels. De bagel is eigenlijk een reis op zich: het komt uit Polen, van de Poolse joden die het meenamen naar New York, en van daar is het nu stilaan terug aan het komen naar Europa. Ik probeer ook altijd de plaatselijke drank mee te brengen, zoals cachaça, suikerrietrum, uit Brazilië. Er zit veel meer variatie in dan in whisky of cognac bijvoorbeeld. Wij kennen hier alleen maar de industriële cachaça in de caipirinha, maar de artisanale is zó lekker dat het een halve droom van ons is om dat hier ooit te kunnen invoeren en lanceren.”

Voorbij het cliché

Brazilië is het land waarmee Lieven Verstraete het vaakst geassocieerd wordt. Sinds hij jaren geleden in de ban raakte van de sfeer en de muziek door de telenovela Isaura die hier werd uitgezonden, is hij er de voorbije vijf jaar zes keer geweest. “Ik vind de Braziliaanse variant van het Portugees heel mooi qua klankkleur. Sensueel. Het klinkt bijna als Limburgs.”

In Rio was hij nog nooit, Bahia sprak hem meer aan. “Omdat het de thuisstaat is van de Afrikaanse slaven waar op de plantages de samba is ontstaan. Braziliaanse muziek is een mengeling van Afrikaanse slavenmuziek en Portugese fado. Bahia is waar de wieg staat van de Afro-Braziliaanse cultuur. Bahia noemen ze een stukje Afrika in Zuid-Amerika, omdat de meerderheid van de bevolking daar zwart is en het op dezelfde golflengte ligt als Congo.” Verstraetes vrouw is half Congolees, maar was nooit eerder in Afrika of Latijns-Amerika. “Ze was amper twee uur in Bahia of ze werd Afrikaans. Ze ging trager wandelen en binnen de twee dagen zag ze er veel donkerder uit. Ze voelde zich compleet thuis. Hier is zij de uitzondering en daar was ik de uitzondering. Dus dat was wel een aparte ervaring. Zolang we mekaar kennen, zeggen we dat we toch eens naar Afrika moeten, maar zij durft eigenlijk niet zo goed. Ze is Europees, kent er niet echt familie en als je daar dan komt, ben je ineens ‘de blanke’. Ze is wat bang voor die confrontatie, maar het zal er toch wel eens van komen, denk ik. Ik ben voor het werk in Afrika geweest tijdens de eerste Rwandacrisis, de voorbode van de grote genocide. Toen we geland waren in Nairobi - nu niet bepaald de mooiste stad ter wereld - gingen de deuren van het vliegtuig gingen open en kwamen de geur en de warmte binnen: toen voelde ik dat Afrika mij wel aansprak. Toen ik een paar jaar later naar Bangkok vloog, dacht ik dezelfde gewaarwording te krijgen, maar dat werd een ontgoocheling.”

In Bahia verbleef hij bij een Vlaamse die er de bed & breakfast Bela Bahia uitbaat. “Echt in the middle of nowhere. We zijn zelfs gewoon vastgereden in de duinen op de zandweg er naartoe. Het ligt in Poças en dat is echt een verborgen pareltje. Je zit er helemaal alleen tussen de Brazilianen.” Hij merkte er hoe het verleden van slavernij nog doorwerkt in de bevolking. “Wij denken bij Brazilianen meestal aan carnaval, maar als je de binnenlanden in gaat, stel je vast dat die mensen ook heel nederig zijn. Toen we werden uitgenodigd om bij een kleine Braziliaanse visser, die er elke ochtend met zijn ezeltje en zijn netten op uit trekt, te eten, zagen we hoe eenvoudig ze daar woonden en hoe ze zich daarvoor schaamden. Op het eind bedankten we hen, maar die man excuseerde zich voor zijn woonst. Mensen reageren eerst ook heel gesloten. Dat heeft naar het schijnt te maken met de nederigheid die er nog in zit uit de tijd van de slavernij. Dus daar krijg je dan wel een heel ander beeld van Brazilië dan wordt opgehangen door het cliché van het carnaval.”

Naast Bahia, was ook São Paulo, de wieg van de onafhankelijke muziekcultuur, voor hem een ontdekking. “Toeristen komen daar bijna nooit. Het is een gigantische stad, met 26 miljoen inwoners en veel beton, ze noemen dat het New York van de tropen. Een schitterende stad waar je wel wat moeite voor moet doen. Wat we gewoon het liefste doen, is slenteren en vooral op één of twee plekken blijven. Door te slenteren en niet te veel te móeten, leer je een stad eigenlijk nog het beste kennen. Je moet rondwandelen en durven verdwalen. Wij hoeven niet per se tien musea of kerken gezien te hebben voor een geslaagde vakantie.”

Stilte op het terras

Door te slenteren en niet te veel te móeten werd Krakau een stad die hen verrastte. “Het doet mij denken aan Brugge qua omvang, maar heeft het voordeel dat het een studentenstad is en dat zorgt voor levendigheid. Het hele centrum is ook onderkelderd, want het is eigenlijk gebouwd op een oude stad. In al die kelders vind je trouwens restaurants en clubs, dus je kan daar de hele nacht uitgaan. Fantastische stad. Krakau vind ik echt een aanrader.”

Ook Roemenië bleek een blikopener. “De broer van Li woont daar al tien jaar. We zijn er ooit verdwaald geraakt met de wagen. Hij wou ons meenemen naar een grot, langs onverharde wegen tot in een gebied waar de gps zelfs niet meer werkte. En dan gebeurt er wat er moet gebeuren: je rijdt verloren. We hebben een hele dag rond gereden voor we de weg terug vonden. De desolaatheid viel op, net als de gesloten fabrieken die je overal zag. In de periode van Ceau?escu kon de irrealistische economie alleen maar overleven door subsidies, maar toen het communisme sneuvelde en de subsidies wegvielen, is alles in elkaar gezakt. Je merkt die sfeer nog altijd. Mensen zijn er heel vriendelijk, maar ook zeer terughoudend. We zaten zo eens in Bra?ov, een heel mooi stadje, terwijl het fantastisch mooi weer was en alle terrassen vol liepen. Maar ik vond dat het er wel ongelooflijk stil was. Volgens mijn schoonbroer was dat nog een overblijfsel van het communisme. Ceau?escu had destijds een heel sterke geheime dienst: iedereen kon iedereen aan het afluisteren zijn, dus niemand durfde iets te zeggen. Blijkbaar zijn de mensen daar tien of vijftien jaar later nog gesloten door. Heel verbijsterend.”

Vorig jaar trokken ze voor een week naar Kreta geweest. Last minute en all-in. “De nieuwe regering in Griekenland had een voorstel gelanceerd om die all-in zwaarder te belasten omdat zo’n formule eigenlijk de lokale economie kapot maakt. En we hebben dat inderdaad ook zo ervaren. De Grieken waren echt heel vriendelijk en alles was in orde, maar de lokale restaurants stonden wel leeg want je komt je vakantiedomein bij wijze van spreken niet meer af.” Ze maakten er kennis met een Nederlandse vrouw en haar Griekse man, die zijn restaurant moest sluiten. “Hij heeft daarna wel nog werk gevonden in het resort, maar ik vond het toch confronterend dat hij zijn zaak daardoor heeft moeten sluiten. Eigenlijk zou je daar als toerist wel eens bij stil mogen staan, bij wat je soms aanricht zonder dat je je daar bewust van bent.”

Een brug van Gustav Eiffel

De laatste keer dat ze in Brazilië waren, zagen ze een uur voor hun vertrek een huis te koop staan in Cachoeira, “een oud, vervallen, koloniaal stadje, met een brug over de rivier die nog gebouwd was door Gustav Eiffel. Er reed een trein over, alle planken lagen los … heel mooi allemaal. Het huis bleek bovendien een oude schrijnwerkerij, er stonden nog werktuigen van voor de industriële revolutie. Als je daar een auto huurt, rij je zo door de bananen- en kokosnotenplantages. Een heel mooie en weinig bekende streek. Net als de staat Minas Gerais, wat eigenlijk algemene mijnen betekent. Daar lagen de goudmijnen die Portugal en Brazilië rijk hebben gemaakt. Je vindt daar oude koloniale stadjes, met kerken belegd in bladgoud. Er zitten ook echte tourist traps tussen, Damme in het kwadraat zeg maar. Maar het blijft mooi. Nu leven we al vijf jaar met het idee dat we toch eens zouden moeten teruggaan om te kijken of dat huis nog te koop staat (lacht). We hebben namelijk de rare gewoonte om altijd rond te kijken of er geen huizen te koop staan. Maar we zetten er nooit verdere stappen voor. Toch heb ik constant het gevoel dat ik nog eens ergens anders naartoe moet. Waarschijnlijk komt het er nooit van, maar wie weet toch wel (grijnst).”

Volg ons op Instagram

Volg @goodbyemag voor leuke tips en bloedmooie vakantie hotspots!

volg ons

Abonneer voordelig!

  • reisreportages over de mooiste vakantiebestemmingen
  • de knapste logeeradressen en lekkerste adresjes
  • tientallen tips voor een vakantie dichtbij of ver weg

abonneer

Deze website maakt gebruik van verschillende type cookies. Hier vind je meer informatie. Akkoord