Met zijn stoere karakter, opvallende skyline en eigenzinnige adressen is Rotterdam minstens even interessant als grote zus Amsterdam. Wij fietsten over brug en Maas, trotseerden de stevige havenwind en keerden vol enthousiasme maar met lichte tegenzin terug naar huis. Want Rotterdam smaakt altijd naar meer ...
Rotterdam is niet alleen de enige stad in onze contreien met een skyline die tot dromen aanzet, maar ook nog eens de enige stad die zichzelf consequent en voortdurend vernieuwt. Die eigentijdse look-and-feel heeft Rotterdam voor een stuk te danken aan de Tweede Wereldoorlog, die de halve stad in puin achterliet. Rotterdam verrees als een feniks uit zijn as en liet zich boetseren tot zowat de meest on-Nederlandse stad van het land. Geen molens of tulpen, wel glanzende wolkenkrabbers die ambitieus naar de hemel reiken. Rotterdam grossiert in tientallen opmerkelijke constructies, waardoor je voortdurend je ogen uitkijkt. Wij logeren in een van die oude knarren die de tand des tijds wel doorstonden. Hotel Pincoffs is gevestigd in het oude douanegebouw dat in 1879 net buiten de stad, aan de haven, werd opgetrokken. Twee journalisten met nood aan een carrièreswitch baten het hotel al tien jaar uit en gaven het meteen ook zijn naam. Een eerbetoon aan Lodewijk Pincoffs, een groot zakenman die droomde van een wereldhaven en hier, op deze stek, een vrijhaven liet graven. Uiteindelijk is hij in het holst van de nacht vertrokken, alleen zijn schulden liet hij achter, waardoor de meest gevierde man van Rotterdam plots de meest verguisde werd.
We besluiten om de stad te ontdekken met Bike & Bite, want laten we nu toevallig graag fietsen en net zo graag halt houden om wat te smikkelen. Om te beginnen zetten we koers naar Kop van Zuid, het vroegere havengebied en de plek waar je zowel oude pakhuizen als nieuwe torens ziet, met aan de overkant van de Maas de trotse skyline. De essentie van Rotterdam, netjes samengebald. Met, niet atypisch, een stevig windje. Als om je te laten voelen dat dit, ondanks zijn pracht en praal, bovenal een robuuste havenstad blijft. Hier vertrokken hoopvolle emigranten met de Holland-Amerika Lijn over de grote plas om aan de andere kant een nieuw leven te beginnen.
In het gebouw waar die gelukszoekers medisch gekeurd werden, huist nu Hotel New York, ingericht in jarentwintigstijl en thuis van de cocktailbar NY Basement. Aanlokkelijk, maar 11 uur is net een tikkeltje te vroeg voor deze fietsbende. Dus hoppen we over de sierlijke Erasmusbrug om meteen naar Het Park te sjezen waar Parqiet wacht. Zo’n adres waar je uren zoet bent. De kinderen spelen in het park en komen aangewaaid voor een boterham met pindakaas en banaan terwijl de ouderlijke macht luncht of borrelt. Wij krijgen wat heerlijke huisgemaakte granola geserveerd. De perfecte intro op wat komen zal.
%20(1)(2).jpg)
Manon leidt ons door haar stad, enthousiast vertellend over haar liefde voor Rotterdam. Er wonen 176 nationaliteiten, maar geen mens die zich negatief uitlaat over het bestuur of de burgemeester. ‘Er zijn soms weleens spanningen, maar we leven eigenlijk harmonieus samen en ik heb nog nooit een slecht woord over de burgemeester gehoord’, weet Manon. ‘Zelfs de Amsterdammers, onze eeuwige rivalen, kijken soms afgunstig naar Rotterdam, en veel van hen zijn intussen hierheen verhuisd. Tot enkele jaren geleden was dat ondenkbaar. Dus ja, ik ben apetrots op mijn stad.’ We zien wat ze bedoelt. De volgende halte is Buiten, waar de leuze ‘make soup, not war’ is. Via de Mauritsweg gaat het naar het Eendrachtsplein, waar een reusachtige kabouter alle aandacht opeist. Officieel heet dit werk van de Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy ‘Santa Claus’, maar heel Rotterdam heeft het collectief tot ‘Kabouter Buttplug’ omgedoopt. Laat het duidelijk zijn, Rotterdammers gaan koppig hun eigen weg.
%20(1).jpg)
We passeren de Pauluskerk, een designopvangplaats voor daklozen, ongetwijfeld uniek in de wereld, om via dat andere landmark, het Centraal Station, af te draaien naar een wat ruigere hoek van de stad. In de schaduw van het Schieblock, een oud kantoorgebouw ingepalmd door designers en kunstenaars, ontstond de pallettenconstructie die Biergarten heet en waar heel hip Rotterdam zich graag laat zien. Hier start ook de Luchtsingel, nog zo’n hartverwarmend Rotterdams verhaal. Deze houten voetgangersbrug van net geen 400 meter verbindt het opkomende Rotterdam-Noord met het centrum en is een burgerinitiatief. Wie doneerde, staat vandaag met naam en toenaam op de Luchtsingel te blinken. Zowat overal onder en rond de brug poppen lokale initiatieven op die de buurt nieuw leven inblazen.
Tijd voor een uitstekend kopje koffie bij Man Met Bril, ondertussen man met gelaserde ogen, maar dat bekt net iets minder lekker. Misschien wel de beste koffie die ik ooit dronk.
Volgende stop: de befaamde Markthal. Vlak tegenover staan de beroemde kubuswoningen die Rotterdam zijn eigenzinnige imago schonken. De Markthal blijkt vooral toeristen aan te trekken en is ons net iets te clean en te afgeborsteld. Gelukkig wacht wat verder Aloha, ooit een tropisch zwembad, nu oesterzwamkwekerij, restaurant én toonbeeld van de circulaire economie. Hier wordt vol overtuiging gekringloopt, en dat in de breedste betekenis. Met het koffiegruis worden de oesterzwammen gevoed en de vroegere wildwaterbaan werd de wandelroute naar de wc. Van fout commercieel naar politiek zeer correct.
De volgende dag keren we op onze passen terug om, opnieuw met de fiets, de Rijnhavenbrug te bedwingen. Omdat matrozen hier vroeger de bloemetjes stevig buitenzetten, wordt de brug nog steeds veelzeggend de ‘Hoerenloper’ genoemd. Nog voor de Fenix Food Factory zijn deuren opent, hebben we onze fiets al gestald. Dit is het lokale alternatief voor die glanzende markthal. Net iets ruwer en ongelikter, en het terras biedt, alweer, een mooie blik op de rest van de stad. Binnenin gaat het er heel verantwoord aan toe. Je koopt bij lokale, vaak biologische handelaren, soms zelfs rechtstreeks bij de boer. Dé plek dus om te ontbijten, brunchen, lunchen of borrelen. Wij halen een erg lekker ijsje met pistachesmaak bij De IJssalon en slenteren zo naar het Museum Boijmans Van Beuningen, dat alleen al voor zijn unieke vestiaire een bezoek waard is. En dan zwijgen we nog van de collecties, het fijne café en het prachtige lunchpaviljoen in de tuin. Uren later installeren we ons op het zonnige terras van Ayla, gerund door dezelfde eigenaars als die van Biergarten. We bestellen een resem wereldse gerechten om te delen, bekijken de passage en besluiten dat we ook Rotterdam-Noord echt nog moeten verkennen. Weer de fiets op of toch maar een datum prikken voor een nieuwe Rotterdamtrip? Keuzestress, maar het is Rotterdam vergeven …
