Open/Sluit het zoekformulier
Redactie: Lander De Jaeghere
Van virale video’s tot internationale optredens: Bankzitters zijn al lang niet meer alleen online sterren. Terwijl ze moeiteloos arena’s vullen in Nederland en zelfs shows spelen in steden als New York en Tokio, blijft hun succesverhaal zich uitbreiden.
Maar hoe ziet dat leven onderweg van Matthy, Koen, Raoul, Milo en Robbie er eigenlijk écht uit? Tussen vluchten, optredens en opnames door proberen Milo ter Reegen en Raoul de Graaf nog ergens tijd te vinden om een stad te ontdekken, nieuwe muziek te maken en creatief te blijven. Wij spraken met hen over reizen, internationale ambities en de kleine dingen die hun tourleven draaglijk maken: van onverwachte sneeuwstormen tot… de perfecte handdoek.
Jullie reizen veel en zijn veel onderweg. Nemen jullie ook de tijd, of krijgen jullie de tijd om ook eens de steden of plekken te ontdekken waar jullie allemaal komen?
Raoul: Dat wisselt heel erg. We hebben af en toe wel opnames en dan vliegen we naar de andere kant van de wereld. Dan hebben we wel een soort rustdag tussendoor. Zo gingen we in Japan met z’n allen shoppen of wat eten. In New York hebben we dat achteraf ook nog gedaan. Ik moet zeggen dat ik twee weken geleden nog in Antwerpen was. Voor deze reis naar het buitenland hoeft het voor mij niet om een extra dag te krijgen. (Kijkt naar Milo) Maar jij blijft wel nog eventjes?
Milo: Ja, ik blijf nog even een extra nachtje. Sowieso, meestal hebben we daar in het buitenland geen tijd voor, omdat we toch ook snel weer terug moeten en in Nederland wat te doen hebben. In Tokyo hebben we er met onze vriendinnen nog een paar dagen aan vastgeplakt. Echt een beetje vakantie vieren. In New York zaten we door de sneeuwstorm vast. Dus toen hadden we gedwongen nog een paar dagen vakantie. Tijdens deze World Tour hebben dus echt wel wat de steden kunnen ontdekken.
Wat is jullie mooiste herinnering aan een optreden in het buitenland?
Milo: Ik kan me nog wel herinneren dat wij een keer opgetreden hebben in Lloret de Mar. Dat was wel echt legendarisch. We stonden daar samen met rapper Ashafar. Dan denk je wel echt van: Wat heb ik eigenlijk voor werk?
Raoul: Er staan allemaal dronken tieners zonder shirt je naam te scanderen op een plek aan de andere kant van Europa. Dan heb je wel iets van: wat zijn we eigenlijk aan het doen hier met z'n allen? Dus dat was heel erg leuk. En die shows in Japan en New York waren ook bizar. Je bent daar dan en je ziet de hele week alleen maar mensen uit dat land. Of Japanners of Amerikanen. En dan kom je ergens en dan zijn er ineens 400 Nederlanders. Dat is wel iets geks aan de andere kant van de wereld.
Er wordt wel eens gezegd: Japanners zijn net zoals wij Belgen wat meer ingetogen. Gaan die Japanners tijdens een optreden helemaal uit hun bol?
Raoul: Er waren maar een handjevol Japanners die echt bij het optreden aanwezig waren. Wel hadden we enkele Japanners uitgenodigd. Die zaten meer ook van: Wat doen al deze mensen hier in mijn land? Hoe kan dit?
Milo: Er waren een paar Nederlanders die daar studeerden. Die hadden Japanse vrienden die ze daar leerden kennen meegenomen. Die Japanners begrepen er natuurlijk echt geen hol van. Volgens mij vonden ze het allemaal wel een mooie avond. Als je een beetje tussen feestende mensen staat is dat natuurlijk altijd leuk.
Jullie hebben voor de World Tour Je Blik Richting Mij in meerdere talen uitgebracht. Zijn er nog andere liedjes waarmee jullie internationaal willen gaan?
Raoul: Nou, nee. We hebben op Je Blik Richting Mij, of The Way You Look At Me, hele verschillende reacties gekregen. Waarvan de meesten zeiden van: “ja doe maar gewoon niet".
Milo: Het was een goede testcase. En het resultaat was dat we het niet meer gaan doen.
De Vlaamse versie konden we in België wel smaken.
Raoul: Ja, de Vlaamse was wel goed he!
Milo: Het is natuurlijk wel zo dat als wij onze muziek doen, het voor jullie eigenlijk al een vreemde taal is. Dus opzich doen we het voor elk nummer.
Jullie maken heel veel video’s. Is het moeilijk om na al die jaren steeds opnieuw met creatieve ideeën te komen?
Milo: Dat is de grootste uitdaging. Maar we hebben een super goed team. Uiteindelijk zijn er al genoeg mensen met creatieve ideeën. En voorlopig lukt het nog. Maar dat is wel de grote uitdaging.
Raoul: We hebben een super goed team, maar bijvoorbeeld ook Mat (Matthy) en Miel (Milo). Die zitten nog steeds elke week video-ideeën te verzinnen. Dus we hebben echt een goed team. Maar ook wij zijn er nog steeds bij betrokken. Het zoeken is soms lastig, maar als het makkelijk zou zijn dan zouden meer mensen kunnen doen wat wij doen.
Wat mag absoluut niet ontbreken in jullie reiskoffer?
Raoul: Ik pak maar eigenlijk altijd vrij klein in. Soms hebben we een video met overnachting. Het enige wat ik dan meeneem is een schone onderbroek en een tandenborstel. Voor de rest zie ik het dan allemaal wel. Dus ja, een schone onderboek en een tandenborstel. Maar wat voor mij heel belangrijk is, ik heb nu ook zwart aan. Ik heb altijd zo'n ontharingsrol mee. Ik zit helemaal onder de kattenharen.
Milo: Die grafkatten van jou.
Raoul: De bovenkant heb ik gedaan. Maar de onderkant zit gewoon onder kattenharen. Mijn kattenharen gaan gewoon de hele wereld over. Dus een ontharingsrol is voor mij het allerbelangrijkste.
Milo: Voor mij is het allerbelangrijkste goede handdoeken. Ik zweet zoveel. En ook op elke plek van mijn lichaam. Ik moet gewoon kunnen deppen. Ook backstage, bij shows, op de rider. Bier, water, maakt eigenlijk allemaal niet uit. Je moet gewoon veel en goede handdoeken hebben. Het irritantste zijn nieuwe handdoeken. Als je die dan afveegt komen al die pluizen ervan af. Dat is echt vreselijk. Je moet gewassen handdoeken hebben.
Tussen internationale shows, creatieve brainstorms en onverwachte reismomenten door bouwen de Bankzitters verder aan een verhaal dat allang niet meer stopt aan de Nederlandse grens. En hoewel hun agenda steeds voller raakt, blijft hun aanpak opvallend nuchter: gewoon blijven maken wat ze zelf leuk vinden en zorgen dat er altijd een goede handdoek in de buurt is.
LDJ - MW- ZVM
